|
|
|
|
|
|---|---|---|---|
| 19301 | खैरो | वि. | २. फुस्रो रङ। |
| 19302 | खैरो पानी | ना. | जाँड-रक्सी। |
| 19303 | खैरो बेत | ना. | धाप नभएका वनजङ्गलमा उम्रने, डाँठ र पातमा कोप्रिएका काँडा हुने, बलियो र चाम्रो, सुकेपछि तेर्सो र चिराचिरा पर्ने एक प्रकारको पानीबेत। |
| 19304 | खैलाबैला | ना. | खलबल; हल्लाखल्ला; कोकोहोलो। |
| 19305 | खाेँच | ना. | हे. खोच। |
| 19306 | खोइ | निपा. | कुनै काम-कुरो वा अग्रसरता बुझाउने र विस्मय, बेवास्ता आदि जनाउने विस्मयात्मक तथा प्रश्नात्मक अव्यय; खै। (उदा.- राम खोइ कता गयो ? खोइ दाइ ! म अगि जान्छु)। |
| 19307 | खोइरे | वि. | खोइरो लागेको; खुइलिएको; खुइले। |
| 19308 | खोइरो १ | ना. | १. मानिसका टाउकोका रौँ खुइलिने वा मुडुलो हुने एक रोग। |
| 19309 | खोइरो १ | ना. | २. पशु आदिका आङको रौँ झर्ने रोग। |
| 19310 | खोइरो २ | ना. | १. केरा, पिँडालु आदिका कन्द वा गानामा लाग्ने एक जातको किरो। |
| 19311 | खोइरो २ | ना. | २. खेदो; अहिरो। |
| 19312 | खोइलो | ना. | उखु, दारिम, कागती आदि पेलेर रस झिकिसकेपछि बचेको छोक्रा; खोस्टो; टुखल। |
| 19313 | खोक्नु | स.क्रि. | घाँटीको कफ निकाल्न वा सकसकी मेट्न ख्वाकख्वाक शब्द निकाल्नु; ख्वाकख्वाक शब्दका साथ श्वासनलीबाट वेगसहित वायु निकाल्नु। |
| 19314 | खोक | ना. | १. कुनु परेको ठाउँ; ससानो खोच। |
| 19315 | खोक | ना. | २. खेतको हिलो सम्म्याउने काठ; लिँडुल्के; हेँगा। |
| 19316 | खोकल्नु | स.क्रि. | मुखमा पानी हालेर कुलुकुलु आवाज आउने गरी सफा गर्नु; कुल्ला गर्नु; खकाल्नु। |
| 19317 | खोकलाइ | ना. | खोकल्ने भाव, क्रिया वा प्रक्रिया। |
| 19318 | खोकलिनु | क.क्रि. | खोकल्ने काम गरिनु; कुल्ला गरिनु। |
| 19319 | खोकाइ | ना. | खोक्ने भाव, क्रिया वा प्रक्रिया। |
| 19320 | खोकाइनु | क.क्रि. | खोक्न लाइनु; ख्वाकख्वाक गराइनु। |
| 19321 | खोकाउनु | प्रे.क्रि. | खोक्न लाउनु; ख्वाकख्वाक गराउनु। |
| 19322 | खोकार | ना. | खेतमा गरिने रोपाइँमा खोक वा साठा चलाउने हली। |
| 19323 | खोकिनु | क.क्रि. | ख्वाकख्वाक गरिनु; खोक्ने काम गरिनु। |
| 19324 | खोकिम | ना. | राता डाँठ, खस्रा, खैरा पात र खैरै फूल हुने, डाँठको तरकारी वा अचार बनाइने र जरा पिँधी हाड भाँचिएका ठाउँमा औषधीका रूपमा लगाइने एक बोट। |
| 19325 | खोकिलो | ना. | १. बाहुलावाल लुगाको काखीको भाग। |
| 19326 | खोकिलो | ना. | २. मान्छेको शरीरको काखीलगायत त्यसले स्पर्श गर्ने करङ आदिको भाग। |
| 19327 | खोकी | ना. | घाँटीमा खसखस लागेर निस्कने आवाज; खोक्ने रोग; काँसो। |
| 19328 | खोक्पा | ना. | जङ्गली जनावरले आधा खाई बाँकी छाडेको सिकार। |
| 19329 | खोक्रिनु | अ.क्रि. | १. भित्री गुदी वा सार नभएको हुनु; खोक्रो हुनु। |
| 19330 | खोक्रिनु | अ.क्रि. | २. खाली हुनु; रित्तो हुनु; रित्तिनु। |
| 19331 | खोक्रिनु | अ.क्रि. | ३. शक्ति वा सम्पत्ति नभएको हुनु। |
| 19332 | खोक्रे | वि. | रित्तिएको; खोक्रिएको; खोक्रो। |
| 19333 | खोक्रे सिमी | ना. | सेता फूल र लामालामा पुष्ट कोसा हुने सिमीको लहरो वा त्यसैका कोसाभित्रको दाना। |
| 19334 | खोक्रो | वि. | भित्रपट्टि खाली भएको; भित्र केही नभएको; रित्तो। |
| 19335 | खोक्य्राइ | ना. | खोक्रिने भाव, क्रिया वा प्रक्रिया। |
| 19336 | खोक्य्राइनु | क.क्रि. | खाली पारिनु; रित्याइनु; खोक्रो पारिनु। |
| 19337 | खोक्य्राउनु | प्रे.क्रि. | भित्र खाली पार्नु; रित्त्याउनु; खोक्रो पार्नु। |
| 19338 | खोखा | ना. | गोलीको खोल। |
| 19339 | खोङ्गी | ना. | कुखुरा हालिने चोयाको कोक्रो; फुर्लुङ। |
| 19340 | खोच | ना. | १. दुई पहाडका बिचको गहिरो र साँघुरो ठाउँ; खोच्याप्रो ठाउँ; खाँच। |
| 19341 | खोच | ना. | २. पहाडी ढालमा पानी बगेर गहिरिएको जमिन। |
| 19342 | खोच | ना. | ३. कुयँत्रो। |
| 19343 | खोचा | ना. | मरेका व्यक्तिको किरिया गर्दा एघारौँ दिनका दिन घडाका प्रतीक मानेर बगाइने एकसरो पातका तीन सय पैँसठ्ठीवटा दुना। |
| 19344 | खोचिनु | अ.क्रि. | गोडामा घाउचोट लाग्नाले वा कुनै कारणवश गोडा लामोछोटो हुनाले लेच्याएर वा खोच्याएर हिँड्ने हुनु। |
| 19345 | खोचे | ना. | माछा मार्ने साधन; खुँगो; खोतो। राम्रो कुरोलाई पनि बङ्ग्याएर नराम्रो अर्थ निकाल्ने काम; निहुँ; बिङठ्याइँ; अड्को; खोते। |
| 19346 | खोचो | ना. | एकसरो पातबाट बनाइएको दुनु। |
| 19347 | खोच्याइ | ना. | खोचिने क्रिया वा प्रक्रिया। |
| 19348 | खोच्याइनु | क.क्रि. | हिँडिनु; लँगडाइनु। |
| 19349 | खोच्याउनु | स.क्रि. | गोडामा घाउचोट लाग्नाले वा गोडा लामोछोटो हुनाले लेच्याएर वा खोच्याएर हिँड्नु। |
| 19350 | खोच्याङखोच्याङ | क्रि.वि. | खोच्याउने गरी (लँगडो मानिस हिँड्ने चाल )। |