|
|
|
|
|
|
|---|---|---|---|---|
| 9751 | उच्चतम | वि. | सबैभन्दा अग्लो; हद उँचो; सर्वश्रेष्ठ; सर्वोत्तम । | |
| 9752 | उच्चता | ना. | उच्च हुनाको भाव वा अवस्था; उँचाइ; श्रेष्ठता । | |
| 9753 | उच्चताबोध | ना. | आफू ठुलो हुँ भन्ने मानसिकता; उच्चताग्रन्थि । | |
| 9754 | उच्चताभास | ना. | आफूलाई आफ्नो स्तर वा क्षमताभन्दा ठुलो ठान्ने मनोवृत्ति; उच्चताबोध; गुरुताभास । | |
| 9755 | उच्चरण | ना. | कण्ठ, तालु, दन्त आदि स्थानबाट शब्द निस्कने काम; उच्चारण। | |
| 9756 | उच्चरित | वि. | मुखबाट शब्द निकालिएको; उच्चारण गरिएको; बोलिएको । | |
| 9757 | उच्च वर्ग | ना. | समाजमा धन र प्रतिष्ठाका दृष्टिले माथिल्लो तहको जनसमुदाय; धनिकवर्ग; धनीमानी । | |
| 9758 | उच्च शिक्षा | ना. | प्रवेशिकाभन्दा माथिल्लो तहको शिक्षा; स्नातक तहदेखि माथिको शिक्षा । | |
| 9759 | उच्च सदन | ना. | द्विसदनात्मक व्यवस्थापिका भएको राज्य व्यवस्थामा निर्वाचित वा मनोनीतसमेतका प्रतिनिधिको माथिल्लो सदन । | |
| 9760 | उच्च स्तर | वि. | १. माथिल्लो तह; उत्कृष्ट कोटि । | |
| 9761 | उच्चस्तरीय | वि. | १. माथिल्लो तहको; दर्जा, मान,प्रतिष्ठा आदिका दृष्टिले नाम चलेको । | |
| 9762 | उच्चस्तरीय | वि. | २. कुलपरम्परा, धनसम्पत्ति र सभ्यताका दृष्टिले प्रख्यात । | |
| 9763 | उच्चाकाङ्क्षा | ना. | महान् वा महत्त्वपूर्ण कामकुराको आकाङ्क्षा; ठुलो इच्छा वा चाहना । | |
| 9764 | उच्चाकाङ्क्षी | वि. | महत्त्वकाङ्क्षी । | |
| 9765 | उच्चाट | ना. | १. लगातार एउटै काममा लागिरहँदा हुने दिक्दारी; विरक्ति; नरमाइलोपना; उराठ । | |
| 9766 | उच्चाट | ना. | २. तन्त्रमन्त्रको प्रयोगले गराइने त्रास वा विरक्ति । | |
| 9767 | उच्चाट | ना. | ३. तन्त्रका छ अभिचारकर्ममध्ये एक । | |
| 9768 | उच्चाट | ना. | ४. लुछ्ने वा उखेल्ने काम । | |
| 9769 | उच्चाटन | ना. | १. तन्त्रमन्त्रको प्रयोगले गरिने त्रास वा संहार; तन्त्रका छ अभिचार कर्ममध्ये एक । | |
| 9770 | उच्चाटन | ना. | २. उराठ; झर्को । | |
| 9771 | उच्चाटिलो | वि. | उराठलाग्दो; उच्चाटलाग्दो । | |
| 9772 | उच्चायुक्त | ना. | कुनै विशेष विभाग वा कामका निम्ति नियुक्त उच्च अधिकारी ( चिफ कमिस्नर ) । | |
| 9773 | उच्चार | ना. | मुखबाट वर्णात्मक ध्वनि निकाल्ने काम; बोली; उच्चारण। | |
| 9774 | उच्चारक | वि. | उच्चार वा उच्चारण गर्ने; बोल्ने । | |
| 9775 | उच्चारक अङ्ग | ना. | स्वरयन्त्रदेखि माथिका विभिन्न उच्चारण अवयव । | |
| 9776 | उच्चारण | ना. | १. अरूले सुन्ने गरी मुखबाट वर्णात्मक ध्वनि निकाल्ने काम; बोली । | |
| 9777 | उच्चारण | ना. | २. मनमा लागेका कुरा मुखबाट व्यक्त गर्ने चाल; बोलाइ । | |
| 9778 | उच्चारण अवयव | ना. | मुखभित्रबाट निस्केको वायु ठक्कर खाएर वर्णको रूप प्रदान गर्ने मुखभित्रका अवयव (कण्ठ, तालु, ओष्ठ, दन्त, मूर्द्धा आदि) । | |
| 9779 | उच्चारण स्थान | आंशिक वा पूर्ण स्पर्शद्वारा ध्वनि उत्पन्न हुने ओठदेखि गलासम्मका विभिन्न शारीरिक स्थल । | ||
| 9780 | उच्चारणीय | वि. | बोल्न लायक; उच्चरण गर्न योग्य; उच्चारण हुन सक्ने । | |
| 9781 | उच्चारित | वि. | बोलिएको; उच्चारण गरिएको; उच्चरित । | |
| 9782 | उच्चार्य | वि. | उच्चारण गर्न वा बोल्न लायक; उच्चारणीय । | |
| 9783 | उच्चैःश्रवा | ना. | १. देवराज इन्द्रको वाहन; इन्द्र सवार हुने घोडा । | |
| 9784 | उच्चैःश्रवा | ना. | वि. २. बहिरो; कान नसुन्ने । | |
| 9785 | उच्चो | वि. | अग्लो; उँचो; उच्च। | |
| 9786 | उच्छट्ट | वि. | बिछट्ट; उत्पात; चर्को; उज्जन्ड । | |
| 9787 | उच्छन्न | वि. | १. खतम पारिएको; विनष्ट । | |
| 9788 | उच्छन्न | वि. | २. हराएको वा लुप्त । | |
| 9789 | उच्छल | वि. | १. छाल उठेको; उर्लिएको । | |
| 9790 | उच्छल | वि. | २. सहज निस्सृत । | |
| 9791 | उच्छलन | ना. | उर्लने काम; तरङ्गित अवस्था । | |
| 9792 | उच्छाइलो | वि. | उघ्रिएको; सुहाउँदो; चारैतिर खुलेको । | |
| 9793 | उच्छिन्न | वि. | काटेर, फाँडेर र तोडफोड गरेर नष्ट पारिएको । | |
| 9794 | उच्छिन्न विच्छिन्न | वि. | तहसनहस पारिएको; फाँडफुँड गरी बिगारिएको । | |
| 9795 | उच्छिष्ट | वि. | १. खाएर बाँकी रहेको; पुरा; जुठो । | |
| 9796 | उच्छिष्ट | वि. | ना. २. त्यस्तो खानेकुरो । | |
| 9797 | उच्छृङ्खल | वि. | १. नियम, अनुशासनको पालन नगर्ने; मनपरी व्यवहार गर्ने वा बोल्ने; स्वेच्छाचारी । | |
| 9798 | उच्छृङ्खल | वि. | २. सोमत नभएको; उत्ताउलो; उद्दण्ड । | |
| 9799 | उच्छृङ्खल | वि. | ३. क्रम नमिलेको; सिलसिला नभएको । | |
| 9800 | उच्छृङ्खलता | ना. | जथाभाबी गर्ने प्रवृत्ति; उत्ताउलोपन । |