|
|
|
|
|
|---|---|---|---|
| 79351 | वाग्मती | ना. | काठमाडौँ उपत्यकाको पूर्वोत्तरमा पर्ने वाग्द्वारबाट निस्केर बग्ने एक प्रसिद्ध नदी। |
| 79352 | वाग्मिता / वाग्मित्व | ना. | १. विद्वत्ता; पाण्डित्य। |
| 79353 | वाग्मिता / वाग्मित्व | ना. | २. बोल्ने वा भाषण दिने कौशल; प्रवचनपटुता। |
| 79354 | वाग्मी | वि. | १. बोल्नमा वा भाषण दिनमा कुशल; प्रवचनपटु। |
| 79355 | वाग्मी | वि. | २. विद्वान्; पण्डित। |
| 79356 | वाग्मी | वि. | ३. बृहस्पति। |
| 79357 | वाग्वज्र | ना. | १. दुख्ने गरी लाग्ने बोली; कटुवाणी। |
| 79358 | वाग्वज्र | ना. | २. सराप्ने काम; श्राप,;सराप। |
| 79359 | वाग्वाण | ना. | बिझ्ने गरी भनिने बोली; वचनको प्रहार। |
| 79360 | वाग्विदग्ध | वि. | १. बोल्न वा कुरा गर्न सिपालु; वाक्पटु। |
| 79361 | वाग्विदग्ध | वि. | २. विद्वान; पण्डित। |
| 79362 | वाग्विदग्धता | ना. | वाग्विदग्ध हुने स्थिति वा भाव; वाक्चातुर्य; पण्डित्याइँ। |
| 79363 | वाग्विलास | ना. | मन बहलाउका निम्ति गरिने ठट्टा-मस्करी; हँसीठट्टा। |
| 79364 | वाग्वीर | वि. | १. बोल्न सिपालु; वाक्पटु। |
| 79365 | वाग्वीर | वि. | २. भित्री आँट नभए पनि बाहिर कुराले हिम्मत देखाउने; फाइँफुट्टे। |
| 79366 | वाग्वैदग्ध्य | ना. | तर्कपूर्ण कुराकानी गर्ने वा भाषण दिने सिप; वाक्चातुर्य; वाग्विदग्धता। |
| 79367 | वाङ | ना. | १. गुल्टिने, पल्टिने वा जिल्लिने काम; विफलता; असफलता। |
| 79368 | वाङ | ना. | २. मर्ने काम; जिभ्रोटोकाइ। |
| 79369 | वाङ खानु | टु. | फेल हुनु; बिग्रनु। (उदा.- त्यसले यसपल्ट पनि जाँचमा वाङ खायो।) |
| 79370 | वाङ्ग्रा | ना. | धान, कोदो आदिको हरियो बोट वा डाँठ; नलुवा; नल। |
| 79371 | वाङ्मधुर | वि. | १. भन्दा कसैलाई बिझ्ने (बोली)। |
| 79372 | वाङ्मधुर | वि. | २. मिठो बोलीवचन गर्ने; मधुरभाषी; मिष्ट भाषी। |
| 79373 | वाङ्मय | ना. | १. गद्य वा पद्यमा लेखिएका शास्त्र तथा काव्य दुवै प्रकारका समस्त भाषाबद्ध रचनाहरूको समूह; ग्रन्थ। वि. |
| 79374 | वाङ्मय | ना. | २. शब्दहरूले युक्त वा वाणी र वचनसित सम्बन्धित। |
| 79375 | वाङ्मय | ना. | ३. वाक्यसम्बन्धी; वाक्यात्मक। |
| 79376 | वाङ्मयी | ना. | सरस्वती देवी। |
| 79377 | वाङ्लय | ना. | वाक्यको लय; प्रस्तार। |
| 79378 | वाचक | वि. | १. कुनै व्यक्ति वा वस्तुलाई निर्देश गर्ने वा जनाउने; वाची (जस्तै- व्यक्तिवाचक, नामवाचक, सङ्ख्यावाचक आदि)। |
| 79379 | वाचक | वि. | २. मौखिक। ना. |
| 79380 | वाचक | वि. | ३. सप्ताह, पुराण आदि भन्ने मुख्य पण्डित। |
| 79381 | वाचक | वि. | ४. बाच्ने वा भन्ने व्यक्ति; पाठक। |
| 79382 | वाचक | वि. | ५. पाठ गर्ने वा बाच्ने शैली; वाचनशक्ति। |
| 79383 | वाचकधर्म लुप्तोपमा | ना. | वाचक पद र साधारण धर्म लुप्त हुने उपमा अलङ्कारको एक भेद। |
| 79384 | वाचक लुप्तोपमा | ना. | वाचक पद लुप्त हुने उपमा अलङ्कारको एक भेद। |
| 79385 | वाचकी | वि. | १. वाचन गर्ने। |
| 79386 | वाचकी | वि. | २. पुराणका मुख्य पण्डित। |
| 79387 | वाचकोपमान लुप्तोपमा | ना. | वाचक र उपमान लुप्त हुने उपमा अलङ्कारको एक भेद। |
| 79388 | वाचन | ना. | १. बाच्ने, पाठ गर्ने वा पढेर सुनाउने काम; कथन। |
| 79389 | वाचन | ना. | २. विधायिका सभा, बैठक आदिमा कुनै विधेयक, प्रस्ताव आदि उपस्थित गर्दा हुने आवृत्ति वा पाठ। |
| 79390 | वाचन कक्ष | ना. | वाचन गर्ने ठाउँ वा कोठो; वाचनालय। |
| 79391 | वाचनालय | ना. | जनसाधारणले पत्रपत्रिका आदि पढ्ने वा हेर्ने ठाउँ। |
| 79392 | वाचनिक | वि. | १. वचनसित सम्बन्ध भएको; वचनको। |
| 79393 | वाचनिक | वि. | २. शब्दमा अभिव्यक्त; मौखिक। |
| 79394 | वाचयिता | वि. | पाठ गर्ने; बाच्ने; वाचक। |
| 79395 | वाचस्पति | ना. | १. वाणीका स्वामी। |
| 79396 | वाचस्पति | ना. | २. राम्ररी बोल्न सक्ने व्यक्ति; सुवक्ता। |
| 79397 | वाचस्पति | ना. | ३. देवताका गुरु बृहस्पति। |
| 79398 | वाचस्पति | ना. | ४. ब्रह्मा। |
| 79399 | वाचा | ना. | १. प्रायः सबैले सुन्ने गरी गरिने प्रतिज्ञा; कबुल;किरिया। |
| 79400 | वाचा | ना. | २. वचन; बोली; वाणी। |